Dook van Gils van trouwreportages naar uitvaartfotografie

8 november, 2019

Nadat Dook van Gils 28 jaar bruidsreportages had gemaakt, besloot ze in 2006 dat het tijd was voor iets anders. Na verschillende omzwervingen kan ze toch weer terug bij de fotografie, niet zo verwonderlijk als zijnde dochter van een fotograaf. Bruidsreportages waren echter niet helemaal haar ding meer, maar het vastleggen van uitvaarten bleek haar uitstekend te liggen. Het grote verschil volgens haar: “Bij een bruidsreportage regisseer je, bij een uitvaartreportage registreer je. Ik ben zo onopvallend mogelijk aanwezig.” Hoewel het maken van een uitvaartreportage psychisch best zwaar is, zeker waar het gaat om de uitvaart van een kind, is het heel dankbaar werk.

Bij het overlijden van een dierbare zijn er zoveel dingen die geregeld moeten worden en de dag van de uitvaart gaat in de meeste gevallen in een roes aan de nabestaanden voorbij. Ze weten echt niet meer wie er aanwezig waren en wie ze gezien of gesproken hebben. En vaak zijn er, ondanks alles, ook mooie en dierbare momenten, die nabestaanden niet meegekregen hebben. Een uitvaartreportage houdt de herinnering aan een trieste dag levend. In het westen van het land zijn uitvaartreportages (of afscheidsreportages) al een stuk gangbaarder dan in het oosten, maar ook hier zal er meer vraag naar komen, is de verwachting van Dook.